"Moja miłość"

Patrzę w oczy, oczy w których jest cały mój świat... Te piękne złotawe tęczówki w świetle wyglądają jak najpiękniejszy i najcenniejszy skarb...

Jasne kosmyki włosów opadają na blade czoło. Delikatne usta uśmiechają się do mnie ciepło, ale też lekko kpiąco jakby chciały powiedzieć "pocałuj mnie wreszcie". 

Prawdziwe, żywe uczucie łączące nas od lat dopiero krótki czas temu dało nam do zrozumienia, że to miłość. Każde z nas może być pewne bezgranicznego uczucia, którym siebie darzymy. Jest czyste i głębokie niczym nie przemierzony przez człowieka ocean.

A pomyśleć, że jeszcze niedawno myślałem, że zawsze będę samotny...

Kiedy moja miłość płacze ocieram jej łzy z policzka.

Gdy jestem smutny w milczeniu trzyma moją dłoń. Wie, że nie musi niczego mówić. Wystarczy mi sama obecność, wystarczy świadomość, że tu jest, a kąciki moich ust same unoszą się w uśmiechu.

Kiedy nie jesteśmy blisko siebie czuję pustkę, jednak wiem, że ukochana osoba ciągle jest w moim sercu, które zaraz przyspiesza, gdy z powrotem jest przy mnie. Gdy patrzy w moje oczy z nieodgadnionym, aczkolwiek widocznie rozmarzonym wyrazem czuję się najszczęśliwszą osobą na świecie... Gdy mnie całuje zawsze się rumienię i nie ważne jak próbuję to ukryć wiem, że to widzi i uśmiecha się w odpowiedzi.

Tak... To na prawdę miłość. Nie wiem, czy mi wierzycie... Ale to bez znaczenia, ważne, że się kochamy... Bez znaczenia są również ci ludzie, którzy mijając nas patrzą na nas z obrzydzeniem i mruczą pod nosem lub krzyczą "pedały!!". Choć czasem robi mi się z tego powodu przykro Chris powtarza, żebym się tym nie przejmował. Staram się. Dla niego...

Takie tam... Ni to wiersz, ni to opowiadanie... Wymyśliłam na szybko :p Proszę nie oceniajcie zbyt surowo... A z resztą jak chcecie to możecie po mnie totalnie zjechać... O ile w ogóle ktoś przeczytał całe, podziwiam osobę która dotrwała do końca xD Pozdrawiam! :)